Сістэма татальнага відэаназірання, якую нам прэзентуюць як гарантыю бяспекі, на справе ўсё часцей абарочваецца супраць звычайных грамадзян. Гісторыя мінчанкі, чыё сямейнае фота (разам з 4-гадовым дзіцем) разаслалі па настаўніцкіх чатах для апазнання мужа, які здзейсніў дробны крадзеж, — гэта трывожны сігнал для кожнага з нас. «Віцебская Вясна» разбіралася, чаму суды апраўдваюць такія «лічбавыя аблавы» і як абараніць сваё права на прыватнае жыццё, калі дзяржава лічыць яго другасным.

Уладзімір Захараў валодаў вялікай колькасцю нерухомасці ў Полацку і Наваполацку. Але ў 2023 годзе ў дачыненні да яго былі заведзеныя крымінальныя справы. Не чакаючы арышту, ён з’ехаў з Беларусі. І адтуль дасылаў лісты прэм'еру Галоўчанку, кіраўніку КДБ Церцелю, старшыні Савета Рэспублікі Качанавай і іншым, спрабуючы пераканаць іх у тым, што падазрэнні  ў адносінах да яго беспадстаўныя. Урэшце ён вярнуўся на радзіму, дзе ў лютым 2025 года быў асуджаны паводле  арт. 243 Крымінальнага кодэкса — ухіленне ад выплаты сум падаткаў, збораў; арт. 369‑1 Крымінальнага кодэкса — дыскрэдытацыя Беларусі.