Імя і прозвішча жанчыны не называецца, і ў якім горадзе яна стала “сознательной участницей протестов против государственной власти”, не паведамляецца таксама. Але, як піша газета “Новополоцк сегодня”, спадарыня, “прошедшая путь от митингующей до осужденной”, у 2020 годзе  “оказалась в эпицентре добровольно. Она была не просто наблюдателем. Участвовала активно”.  

З сайта газеты «Витебские вести» знікла рубрыка «Рэдакцыя". Раней там былі размешчаны партрэты мясцовых прапагандыстаў і іх прозвішчы, прычым пачынаўся гэта пералік з пустога месца: з восені мінулага года ў выдання няма галоўнага рэдактара. Ці то не знаходзіцца  ахвотных кіраваць прапагандысцім СМІ, ці то абласное ўпраўленне ідэалогіі ніяк не можа падабраць адпаведную кандыдатуру.

На сайце ведамства гаворыцца, што Дзяніса Ліхалета і Мікіту Зюзікава (абодва 2003 г.н.) судзілі ў Віцебскім абласным судзе і прызналі вінаватымі паводле ч.2 арт.361-1 (стварэнне экстрэмісцкага фармавання або ўдзел у ім). Пазначана таксама, што “судзімасць не пагашана” – гэта можа азначаць, што суд прызначыў пакаранне ў выглядзе “хатняй хіміі”.

Мэта – папулярызацыя рускай літаратуры. Фонд «Русский мир» укладае ў гэта немалыя сродкі, тады як папулярызацыю беларускай літаратуры не падтрымлівае нават уласная дзяржава.

Інфаркт у Кацярыны Мірзоевай здарыўся ўжо ў эміграцыі, калі жанчына-пенсіянерка толькі-толькі пачала наладжваць жыццё за мяжой. Яна знайшла працу, зняла жытло, але падвяло здароўе. Цяпер Кацярына стараецца яго аднавіць, але пакуль не можа працаваць, каб зноў мябе ўтрымліваць.