Пра неабходнасць такога помніка гаворка ішла апошнія гадоў трыццаць. З ініцыятывай выступалі непасрэдныя ўдзельнікі тых падзеяў – віцебскія ліквідатары на чале з Анатолем Гнеўкам. У мінулым годзе здарылася нечаканае: на абласным конкурсе грамадзянскіх ініцыятываў была ўхвалена заяўка з Оршы – каб помнік героям, якія загінулі або страцілі здароўе падчас наступстваў тэхнагеннай катастрофы паставіць менавіта ў гэтым горадзе. Праект доўга трымалі ў таямніцы і нарэшце апублікавалі.

На апошнім агульнабеларускім сходзе старшыня ЛДПБ Алег Гайдукевіч выступіў з ініцыятывай, каб усе партыі, якія ёсць у Беларусі, пачалі апекавацца сельгаспрадпрыемствамі. 30 студзеня Гайдукевіч разам з віцебскім партыйным прадстаўніцтвам прыязжаў на УП “Чарневічы” – яно і стане падшэфным для партыйцаў. Рэмарка: паводле афіцыйных звестак, у ЛДПБ сёння больш за 50 тысяч чальцоў, а ў “”Чарневічах” - хіба паўтары сотні работнікаў.

Імя і прозвішча Ігара Фамянка, ураджэнца аграгарадка Райцы Талачынскага раёна, з’явілася сёння ў пераліку асобаў, “датычных да экстрэмісцкай дзейнасці” на сайце МУС. Паводле звестак з гэтага спіса, мужчына 1968 года нараджэння асуджаны Віцебскім абласным судом, які прызнаў яго вінаватым паводле чч. 1 і 2 арт. 361-4 (Садзеянне экстрэмісцкай дзейнасці).

У 2025 годзе ў Беларусі ўступілі ў сілу змены ў Крымінальна-выканаўчы кодэкс (КВК). Цяпер асуджаныя па палітычных матывах атрымалі фармальнае права самастойна грукацца ў дзверы судоў з просьбай аб змякчэнні пакарання. Ці гэта  рэальнае акно магчымасцяў, ці чарговая юрыдычная пастка? Разбіраемся разам з юрыстамі і праваабаронцамі.

Палітзняволены  Аляксандр Камлёнак скардзіўся ў Міністэрства адукацыі на забарону навучання. У той час ён адбываў прысуджаны тэрмін пакарання ў сумнавядомай ПК-22 «Ваўчыныя норы» ў Івацэвіцкім раёне. Раней у калоніі працаваў філіял Івацэвіцкага каледжа, дзе асуджаныя маглі вучыцца працоўным прафесіям (зваршчык, тынкоўшчык і інш.), але для палітвязняў гэтая магчымасць нядаўна стала недаступнай.

Варта разумець, што ў адной заяве можа быць указана некалькі інтэрнэт-рэсурсаў, па якіх прымаецца рашэнне. Таму колькасць  рэсурсаў, прызнаных “экстрэмісцкімі”, большая за гэтую лічбу.

Сумнавядомы  Святаслаў Міхайлаў, былы галоўны спецыяліст ідэалагічнай работы і па справах моладзі Віцебскага аблвыканкама, а цяпер загадчык інфармацыйна-аналітычнага аддзела абласной газеты «Витебские вести» выступіў з чарговай хлуснёй. на Youtube-канале  “Вести не молчат” з’явіўся відэаролік “Новый змагарский музей”, дзе вядзецца пра выставу «Кропка ўваходу – 123», якая адкрылася 20 студзеня ў варшаўскім Музеі Вольнай Беларусі.

Адным з паказнікаў “крутасці” дэпутата Палаты прадстаўнікоў Уладзімір Бабічаў лічыць абавязковае размеркаванне. Але негатыўна выказаўся пра тых, хто на першым працоўным месцы спадзяеца атрымаць добры заробак, жытло, і ўсё іншае, што нібыта гарантавана маладому спецыялісту.

Гэта адбылося ўпершыню: ніколі раней у абласным цэнтры ў гэты дзень не згадвалі блакадны Ленінград, а мітынгі з ускладаннем кветак праводзілі каля памятнага камня на былой тэрыторыі віцебскага гета. На гэтым камні ў 1993 годзе быў выбіты надпіс: «Тут будзе ўсталяваны памятны знак у памяць вязняў віцебскага гета — ахвяраў фашысцкага генацыду ў 1941–44 гадах». Але за 33 гады ніякага памятнага знака тут так і не з’явілася. Мусіць, каб не прыцягваць увагу грамадскасці да гэтага ганебнага факта, сёлета мітынг перанеслі ў парк імя М.Шмырова і правялі яго каля помніка “Дзецям вайны”.   

Пры гэтым Дар’я Андронава займае прынцыповую моўную пазіцыю і прытрымліваецца яе паўсюль. Дзяўчына працуе з сферы ІТ-адукацыі, а ў Віцебску яе ведаюць як аўтарку шмат якіх культурніцкіх праектаў. І непрымальнае стаўленне да яе свядомага выбару  сведчыць і пра тое, у якім загнаным становішчы апынулася беларуская мова, і пра ганебна нізкі агульнакультурны ўзровень тых, хто нападае на Дар’ю.